(Αυτοκράτορας Βυζαντίου κατά τα έτη 886-912)
3α’ Ανωνύμου παράφρασις των του βασιλέως Λέοντος Χρησμών. (Πατρολογία Migne σελ. 1141- 1148 τ. 107)
Περί του θρυλουμένου πτωχού και εκλεκτού βασιλέως, του γνωστού και αγνώστου, του κατοικούντος εν τη άκρα (άκρα = το έσχατον σημείον, το ύψιστον σ, άκρα γης, ακρωτήριον, κορυφή όρους, τα άκρα έσχατα, φρούριον, ακρόπολις) της Βυζαντίδος.
Ο αληθινός βασιλεύς… ον εδίωξαν της οικίας αυτού οι άνθρωποι… εις το τέλος των Ισμαηλιτών αποκαλυφθήσεται… εν ημέρα Παρασκευή ώρα τρίτη… αποκαλυφθήσεται… Ο μέλλων αποκαλυφθήναι δια τόξων και σημείων φανήσεται. Ενηχηθή (ενηχέω= διδάσκω δια ζώσης φωνής, ισχυρώς ηχώ, παθ. πληροφορούμαι περί τινος) παρά του ορωμένου αγγέλου του αποκαλυφθέντος ως ανθρώπου λευκοφόρου ευνούχου, και εις το ους αυτού είπη αυτού καθεύδοντος, και της δεξιάς αυτού λαβόμενος είπη. Έγειραι ο καθεύδων και ανάστα… και επιφαύσει (θα σε φωτίσει) σοι ο Χριστός. Προσκαλείται γαρ σε του ποιμαίνειν λαόν περιούσιον· και εκ δευτέρου αυτώ είπη· έξελθε ο κεκρυμμένος, μηκέτι κρύπτου, πολλοί σε ζητούσι… και εκ τρίτου δώση αυτώ πλάκας λιθίνας, εν αις εγκεχάρακται εντολαί δύο· εκδικήσαι* και εθνοποιήσαι* χρηστά και ασέβειαν εκδιώξαι* και τους σοδομιτικά έργα ποιούντας πυρικαύστους ποιήσαι* ωσαύτως και τους κακούς ιερείς εκ του ιερού διώξαι* και τους αξίους εις το θείον αποκαταστήσαι*.
Έχει δε ούτος σημεία. Ο όνυξ του μεγάλου δακτύλου του δεξιού ποδός τήλωμα(μάλλον τύλωμα= σκληρόν εξόγκωμα, κάλος) έχων… και σταυρούς προφυρούς έχων επί τας δύο ωμοπλάτας… το δε όνομα του βασιλέως κεκρυμμένον εν τοις έθνεσι…
Επιθήσει (επιτίθημι= επιθέτω) Κύριος την χείρα αυτού επί την κορυφήν (κεφαλή) αυτού… εν ταις ημέραις εκείναις θλιβήσονται οι άνθρωποι, και δώσουσι τα πρόσωπα αυτών επί της γης, και χουν πάσουσιν επί τας κεφαλάς αυτών, και βοήσουσι προς Κύριον τον Θεόν του ουρανού και της γης, και τότε εισακούσεται Κύριος τας δεήσεις αυτών, και θήσει τα ώτα επί τους κατοικούντας την γην, και αποστελεί τον αρχάγγελον αυτού σχήματι ανθρώπου και αυλισθήσεται (αυλίζομαι= μένω εις την αυλή, μέλλων αυλισθήσομαι= συχνάζω, διαμένω) εν ταις νήσοις. Και ευρήσει τον άγιον αυτού, τον ηλειμμένον παρ’ουδενός βλεπόμενον και παρά μηδενός γνωριζόμενον… ο τοις πάσι σκοτεινός και αφανής, τω δε Θεώ και εαυτώ φανερός· εκ μοίρας (μοίρα= μερίς γης, κληρονομία, προφανώς καταγωγή) δουκικής και εκ γένους βασιλικού καταγόμενος… και άγιος τω Κυρίω… Αποκαλύψει ο Θεός και εμφανίσει και χρίσει αυτόν έλαιον εις τα τέλη των ημερών… Αποκαλυφθήσεται δε ούτως· φανήσεται γαρ αστήρ ημέρας τρεις, και νυκτός ώρας γ’ μέσον της πόλεως έω (=τα χαράματα) της μητρός του Υψίστου. Ο δε αστήρ ουκ έστιν εκ των πλανητών, αλλ’ η ως εμφαίνει εις την σωτήριον γέννησιν του Χριστού. Και κήρυξ βοών τρανώς εν ταις τρισίν ημέραις ανακαλών και ανακαλύπτων τον ελπιζόμενον. Τότε ο δήμος ορών και ακούων την του κηρύγματος βροντώδη φωνήν εκπλαγήσονται. Και εξεστηκότες άμα τη χαρά και τω φόβω βοήσωσιν αγνοείν τον ελπιζόμενον.
Τότε ορώντων πάντων και το Κύριε ελέησον θερμώς εκτενώς βοώντων· και τα μέτωπα αυτών εις γην κρούσαντες και χουν εις τας κεφαλάς αυτών πάσαντες και στενάξαντες και δάκρυα χύσαντες δια την επιούσαν αυτοίς θλίψιν, παρακληθήσεται το θείον και ευμενώς δέξεται την δέησιν αυτών,και ιλέω όμματι επιβλέψει επί τους κατοικούντας την γην· δια τους καταλειφθέντας τότε εκλεκτούς γνωσθήσεται ο εκλεκτός.
Οραθήσεται εν τω ουρανώ νεφώδες στερέωμα <λαμπρότερον> (προσετέθη «λαμπρότερον» προφανώς παραλειφθέν) του ηλίου, έχον το μέγεθος ώσπερ άλωνος (άλωνος άλως, ή το στρογγύλον, ο δακτύλιος ο περιβάλλων την σελήνην ενίοτε και τον ήλιον αλώνι) θερινής αλωών (αλωών – άλως η, ή το στρογγυλόν, ο δακτύλιος) και βοών εξ, κάτωθεν δε κρεμασθήσεται σταυρός (εις το κείμενον της Πατρολογίας γράφει: «στρατός» το οποίον είναι καταφανέστατα λάθος), ευωνύμως δε του σταυρού του πορφυρού, εκτεταμένον τόξον, οίον διέθετο τοις πατράσιν (το κείμενον γράφει: «πράγμασιν» καταφανέστατα λανθασμένα ως εξάγεται εκ της αντιπαραβολής με την Π. Διαθήκην) ημών εις διαθήκην αιώνιον, αγνοούντων δε πάντων τον ελπιζόμενον, ανακλασθήσεται (= κάμπτω προς τα πίσω, επί φωτός εν τη παθ. φωνή = αντανακλώμαι) το τόξον δια του νοτιαίου μέρους ο εστιν ευτελούμενον εν τω ειλήματι (= σκέπασμα, κάλυμμα, θόλος) του ουρανού και δειχθήσεται τη θέσει της καλιάς (= καλύβη) του αληθινού βασιλέως. Τότε οι λαοί δόντες δόξαν τω Θεώ δρομαίως σπεύσουσιν επί το άκρον του τόξου· και λαβόντες τον πολύτιμον και γηραιόν ανακτορίδην μετά λαμπάδων και βαΐων και ωφραδών· ότι ποικίλως φέρουσιν αν αυτόν εν τη μεγάλη Σιών.
Και όταν δε έλθη ο αληθινός βασιλεύς απέναντι της καλιάς αυτού ανά μέσον δύο αψίδων και ινδάλματος ερίφου ιστάμενος ο φανείς αστήρ από του δεξιού μέρους του σταυρού εκχυθήσεται και δώσει (δώσει: γράφεται εδώ με την σημασίαν «θα τον κτυπήσει») αυτόν εις τα χείρας και χρίσει αυτόν φως νοερόν. Και κήρυξ βροντοφωνών και μη φαινόμενος, από του ουρανού προς τον λαόν είπη· αρεστός υμίν ούτός εστι; Τότε λήψεται πάντας φόβος και τρόμος και έκστασις εις την του κηρύγματος βροντιαίαν φωνήν. Και είθ’ ούτως τύπτοντες τα στήθη μετά δακρύων και στεναγμών, τας χείρας εις ουρανόν άραντες είπωσι: Ναι Κύριε, ότι συ έδωκας αυτόν, αρεστός ημίν εστί· και προσκυνήσαντες αυτόν ανάξουσιν αυτόν εις την μεγάλην Σιών. Και προσευξάμενος και σφραγίσας τας πύλας ανοιχθήσονται… πάντων και ορώντων· οι δε εκείσε όντες φύγωσι μετά πολλού φόβου, και προσαυξάνενοι αναβιβάσαντες εφ’ υψηλού τόπου καλέσωσιν αυτόν βασιλέα… Και ούτως άξουσιν εν τω παλατίω νυκτός και αλλοιωθήσονται τα σημεία.
Οδηγήσουσι δε αυτόν δύο άγγελοι εν ομοιώματι ανθρώπου λευκοφόρου ευνούχου· και εις τα ώτα αυτού λαλήσουσιν τι μέλλει πράττειν.
Οι Χρησμοί
3β’ Εξουσία
Ουαί σου πόλις επτάλοφε, όταν το εικοστόν
Στοιχείον ευφημίζεται εις τα τείχη σου.
Τότε ήγγικεν η πτώσις και η απώλεια
των δυναστών σου, και των εν αδικία κρινόντων
ος έχει τους δακτύλους αυτού δρεπανωτούς,
ο έστι δρέπανον της ερημώσεως
και εν τω υψίστω βλασφημία.
3γ’ Ευλάβεια
Ο νεκρός ειδει και θέα λελησμένος
Οίδασι πολλοί καν μηδείς τούτον βλέπη·
ως εκ μέθης δε φανείς αθρόως
σκήπτρα κρατήσει τήσδε της βασιλείας.
Στύλος γαρ οφθείς εν πόλω κεκλωσμένος
Κήρυξ αφανής τρις ανακράξει μέγα·
Άπιτε σπουδή τη προς δυσμάς Επταλόφου
Εύρητε δ’ άντρα οικέτην εμόν φίλον
Άξατε τούτον εις βασιλείας δόμους
Μηνόκρανον, μειλίχον πραϋν υψίνουν.
Το μέλλον οξύτατον ειδέναι μάλλον
και πάλιν έξεις, Επτάλοφε, το κράτος.
3δ’
Βύζαντος αυλή, εστία Κωνσταντίνου,
Ρώμη, Βαβυλών και Σιών άλλη νέα,
τρις τρις εκατόν και συ συνάρξεις κράτος
Μιας εν αυτοίς υστερούσης εικάδος.
Ως χουν αθροίσεις των εθνών το χρυσίον
και πάσας άρξεις τας πέριξ φυλαρχίας
Αλλά σε πυρίστατον και ξανθόν γένος
πάσαν τεφρώσει και το σον λύσει κράτος.
Έση πάλιν γαρ ώσπερ ουδ’ αρξαμένη.
Έως Θεού δάκτυλος οφθείς εξ έω.
Χειρός ρυείσης δακτύλους πλήξη δύο
αιχμάς φέροντας αύρας ως εκ καμίνου
αις τον πατρώον εκδικήσουσι μόρον.
Ήξουσι δ’ αύθις κυκλώθεν τα σα τέκνα
ευθείας, ώσπερ εκ κύκλου προς κεντρίον
εφ’ οις δικαίοις εκβιβάσει προς δίκην
καινή το λοιπόν η καινή πάλιν έση
και κρείττον άρξεις των εθνών, ήπερ πάλαι.
Δόξης γαρ οίκος του Θεού χρηματίσεις,
τοις ίχνεσί σου προσπεσόντων των πέλας.
Μετάφραση:
«Σχετικά με το θρύλο του φτωχού κι εκλεκτού βασιλιά του γνωστού κι αγνώστου, που κατοικεί στα σύνορα του Βυζαντίου… Αυτός είναι ο αληθινός βασιλιάς που τον έδιωξαν από το σπίτι του οι άνθρωποι…. Θα αποκαλυφθεί στο τέλος των Τούρκων (Iσμαηλιτών) ημέρα Παρασκευή, ώρα 3η.Αυτός πρόκειται να αποκαλυφθεί στο μέλλον και να φανερωθεί με θαυμαστά σημεία. Ένας άγγελος που αποκαλύφθηκε σαν λευκοφορεμένος ευνούχος θα τον πλησιάσει, ενώ κοιμάται, και θα του πει στο αυτί: «Ξύπνα εσύ που κοιμάσαι και σήκω πάνω, γιατί ο Χριστός σε προσκαλεί για να ποιμάνεις τον περιούσιο λαό». Κι έπειτα από λίγο θα του πει για δεύτερη φορά: «Βγες έξω εσύ ο κρυμμένος και μην κρύβεσαι, γιατί σε ζητούν πολλοί»…. Ύστερα θα του δώσει πέτρινες πλάκες πάνω στις οποίες θα έχουν χαρακτεί δύο εντολές: Να εκδικηθεί, να φέρει στο έθνος τα χρηστά, να διώξει την ασέβεια, να καταστρέψει αυτούς που κάνουν αμαρτωλές κι αισχρές πράξεις. Επίσης να διώξει από το ιερό τους κακούς ιερείς και να αποκαταστήσει τους άξιους ως προς το θείο. Αυτός ο άνθρωπος έχει κάποια χαρακτηριστικά. Το νύχι του μεγάλου δακτύλου του δεξιού ποδιού έχει ένα εξόγκωμα… πάνω στις δύο ωμοπλάτες του υπάρχουν πορφυροί σταυροί… και το όνομα αυτού του βασιλιά είναι κρυμμένο μέσα στα έθνη…
Ο Κύριος θα τοποθετήσει το χέρι του πάνω στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου. Εκείνες τις μέρες θα στενοχωρηθούν οι άνθρωποι, θα πέσουν με τα πρόσωπα τους πάνω στη γη, θα ρίξουν χώμα στα κεφάλια τους και θα φωνάξουν προς τον Κύριο, τον Θεό του ουρανού και της γης. Τότε ο Κύριος θα εισακούσει τις προσευχές τους και θα στρέψει τα αυτιά Του σ’ αυτούς που κατοικούν στη γη. Και θα αποστείλει τον αρχάγγελο του με τη μορφή ανθρώπου κι αυτός θα κατοικήσει στα νησιά. Και θα βρει αυτόν τον άγιο, αυτόν που μιλά, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον δει και να τον γνωρίσει… Αυτός θα είναι αόρατος για τους πολλούς και ορατός από τον Θεό. Θα προέρχεται από αρχοντική γενιά και θα κατάγεται από βασιλικό γένος… Ο Θεός θα τον φανερώσει αυτόν και θα τον χρίσει με λάδι στα τέλη των ημερών… Έτσι αυτός θα αποκαλυφθεί. Θα φανεί για τρεις μέρες στον ουρανό το λαμπρό αστέρι της μητέρας του Υψίστου στις 3 η ώρα τη νύχτα στη μέση της πόλης τα χαράματα. Αυτό το αστέρι δεν προέρχεται από τους πλανήτες, αλλά μοιάζει μ’ αυτό που φάνηκε στη σωτήρια γέννηση του Ιησού Χριστού. Ένας κήρυκας φώναζε δυνατά τρεις μέρες προσπαθώντας να ανακαλύψει και να καλέσει αυτόν στον οποίον στήριζαν τις ελπίδες τους. Τότε ο λαός βλέποντας και ακούγοντας τη βροντώδη φωνή του κηρύγματος έμεινε έκπληκτος. Και ξεσηκώθηκαν και ήταν συγχρόνως φοβισμένοι και χαρούμενοι. Άρχισαν να φωνάζουν αγνοώντας αυτόν, στον οποίον έτρεφαν τις ελπίδες τους. Τότε έβλεπες όλους τους ανθρώπους να φωνάζουν δυνατά και με θέρμη το Κύριε Ελέησον, να χτυπούν τα μέτωπα τους στη γη, να ρίχνουν χώμα στα κεφάλια τους, να αναστενάζουν και να κλαίνε για την επικείμενη θλίψη τους.
Παρακαλούσαν τον Θεό να δεχθεί με ευμένεια τη δέηση τους και να ρίξει το φιλεύσπλαχνο μάτι Του στους κατοίκους της γης, ώστε να μπορέσουν οι εκλεκτοί που έμειναν να αναγνωρίσουν τον εκλεκτό του Θεού.
Θα φανεί στον ουρανό ένα σύννεφο γύρω από τον ήλιο που θα έχει το μέγεθος αλωνιού, που το αλωνίζουν το καλοκαίρι με τα βόδια και κάτω απ’ αυτό θα κρέμεται ένας σταυρός. Στα αριστερά του σταυρού του πορφυρού θα βρίσκεται τεντωμένο τόξο, που τέτοιο διέθεταν οι πατέρες μας στην αιώνια διαθήκη, χωρίς όλοι να γνωρίζουν γι’ αυτό που έλπιζαν. Τότε το κάτω μέρος του τόξου θα ανοίξει τον ουρανό και θα δείξει τη θέση του αληθινού βασιλιά. Οι λαοί, αφού δοξάσουν τον Θεό, θα τρέξουν γρήγορα στο άκρο του τόξου και θα πάρουν τον πολύτιμο και ένδοξο βασιλιά με λαμπάδες, βάια και τραγούδια και θα προσπαθήσουν με διάφορους τρόπους να τον φέρουν στην Κωνσταντινούπολη. Θα βροντοφωνάξει απ’ τον ουρανό ένας κήρυκας που δε θα φαίνεται προς το λαό και θα τους πει: «Σας είναι αυτός αρεστός;» Τότε όλοι θα τρομάξουν καν θα πέσουν σε έκσταση από τη φοβερή φωνή του κηρύγματος. Έπειτα θα χτυπούν τα στήθη τους με δάκρυα και στεναγμούς, θα υψώσουν τα χέρια τους στον ουρανό και θα πουν: «Ναι Κύριε, επειδή εσύ μας τον έδωσες αυτόν, μας είναι αρεστός». Αφού τον προσκυνήσουν αυτόν, θα τον οδηγήσουν στη Κωνσταντινούπολη. και αφού προσευχηθεί, όλες οι σφραγισμένες πύλες θα ανοιχθούν… Αυτοί που βρίσκονται εκεί θα φύγουν φοβισμένοι. Αφού προσευχηθούν κι ανεβούν σε κάποιο ψηλό μέρος θα τον ανακηρύξουν βασιλιά… Κι έτσι θα τον οδηγήσουν τη νύχτα στο παλάτι και θα χαθούν όλα τα σημεία. Αυτόν θα τον οδηγήσουν δύο άγγελοι με τη μορφή λευκοφορεμένου ευνούχου και θα του μιλούν στα αυτιά για το τι πρέπει να κάνει στο μέλλον».
Άλλη εκδοχή του κειμένου:
ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ
Ὁ ἀληθινὸς καὶ μέγας Βασιλεύς, ὃς κατοικεῖ ἐν τῷ ἄκρῳ τόπω διὰ τὸ καυστικόν. Ὅν ἐδίωξαν οἱ ἄνθρωποι ἐκ τῆς αὐτοῦ οἰκίας καὶ δεδώκασι τὴν στρωμνὴν αὐτοῦ ἐν ταῖς νήσοις, πλέοντα καὶ ἁλιεύοντα ἑβδομηκοστὸν χρόνον, ἐν δὲ τῷ ἐβδομηκοστῷ χρόνω, εἰς τὸ τέλος τῶν Ἰσμαηλιτῶν ἀποκαλυφθήσεται, παρακολουθήσει δὲ οὗτος ἐν τὰς ἡμέρας τοῦ λιβὸς καὶ ἔσται ὁ πρῶτος δεύτερος καὶ ὁ δεύτερος πρῶτος, καὶ μετὰ ταῦτα ποιήσεται φονεύτρια ἐν μέσω τῆς Πόλεως ἐν τῷ ἐλαιοφόρῳ
Πακτωλῶ, ἐν ἡμέρᾳ Παρασκευή, ὥρα Γ΄ τῆς ἡμέρας καὶ τῶν τριῶν ταραττομένων, ὁ Γ΄ πρῶτος καὶ ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἠλειμμένος, ὁ μέλλων ἀποκαλυφθήναι, διὰ τόξων καὶ σημείων Χριστοῦ φανείσεται, ἐνηχηθήσεται δὲ παρὰ τοῦ ὀρημένου Ἀγγέλου.
Ὃς καὶ εἰς οὖς αὐτοῦ εἴπῃ, ἔγειραι ὁ καθεύων καὶ ἀνάστα ἐκ τοῦ μνήματος, καὶ ἐπιφαύσοι Σοὶ ὁ Χριστός, προσκαλεῖται γὰρ Σὲ λαὸν περιούσιον. Καὶ ἐκ δευτέρου αὐτῶ εἴπῃ, ἔξελθε ὁ κεκρυμένος, μηκέτι κρύπτου, πολλοὶ σὲ ζητούσι, πάντες ἐξελεύσονται, σὺ μόνος εἰσελεύση. Καὶ ἐκ τρίτου δώσει αὐτῶ πλάκας λιθίνας, ἐν αἷς ἐγκεχάρακται αὐτῶ λαὸν θεῖον ἐκδικῆσαι, καὶ ἤθη ποιῆσαι χρηστά, καὶ τοὺς ἀξίους εἰς τὸ θεῖον ἀποκαταστῆσαι, οἱ εὐηρέστησαν τῷ Θεῷ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἔχει δὲ οὗτος σημεῖα ὁ ὄνυξ τοῦ πρώτου δακτύλου αὐτοῦ τοῦ δεξιοῦ ποδὸς τύλωμα ἔχων, ἡ λαλιὰ ἠδεία, ἡ ὄψις αὐτοῦ ἠειδής, τὸ εἶδος αὐτοῦ γυνείκειον, μέσος τὴν ἡλικίαν, φαλακρός, πολυΐστωρ καὶ μεσοειδής, προορατικὸς καὶ προφητείας μετέχων, καὶ μεταδιδούς, ἡ ρὶς αὐτοῦ ἐγκεκοφυῒα, οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ μετίωροι, πένης κεκαθαρμένος καὶ ράκη ἐνδεδυμένος διὰ τὸ μὴ χρησιμεύειν, ἔσται δὲ πρᾶος καὶ φιλάνθρωπος, εὐμετάδοτος, μεγαλόψυχος, φοβερός, ἀγένειος, ἡ δεξιὰ αὐτοῦ χεὶρ ἅρματα δυὸ σειρᾶς πορφυρᾶς καὶ σταυροὺς πορφυρούς. Ὅν ἐδοκοῦν οἱ ἄνθρωποι οὐδὲν ὄντες οὐδὲν ὄντα καὶ οὐδὲν χρησιμεύοντα, καὶ ἐπιθήσει ἐπὶ τὴν κορυφὴν αὐτοῦ, καὶ χρίσει αὐτὸν τὸν ἔλαιον τὰ τέλη τῶν ἡμερῶν.
Ὃς γραφήσεται ἠλειμμένος καὶ ἐξελεύσεται κατὰ τῶν Ἰσμαηλιτῶν, καὶ κρατήσει αὐτούς. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις θλιβήσονται οἱ ἄνθρωποι, καὶ δώσουσι τὰ πρόσωπα αὐτῶν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ χοῦν πάσσουσι τᾶς κεφαλὰς αὐτῶν, καὶ βοήσουσι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τότε εἰσακούσεται Κύριος της δεήσεως αὐτῶν, καὶ ἀποστάλει Κύριος τὸν Ἄγγελον αὐτοῦ ὡς ἐν σχήματι ἀνθρώπου, καὶ αὐλισθήσεται ἐν ταῖς νήσοις καὶ κηρύξει τὸν Ἅγιον αὐτοῦ ἠλειμμένον, τὸν χρησμὸν καὶ ἄχρηστον, τὸν πτωχὸν καὶ ἀπειρόβιον, τὸν ἐλεοῦντα καὶ ἐλεούμενον, τὸν γυμνὸν καὶ βύσσινα φοροῦντα, τὸν νεκρὸν ὄντα τῷ σώματι καὶ ζῶντα τῷ Πνεύματι, ὁ προκατάρξας καὶ εἰς οὐδὲν χρησιμεύων, ὁ ἀειδὴς καὶ πολυειδής, ὁ ἐκ μήτρας δουλικῆς καὶ ἐκ γένους βασιλικοῦ καταγόμενος, ἔστι γὰρ δυσώνυμος κλῆσις αὐτοῦ θηριώνυμος λύκος, καὶ ἐν τὴ τάξει πέφυκεν Ἰλούστριος, φυλάτων πᾶσαν θεοσέβιαν καὶ προφητείαν ὁ προκατάξας καὶ μηδὲν χρηματίσας, ὂν ἐξουθενούσιν οἱ ἄνθρωποι ὡς νεκρὸν ὄντα καὶ μηδὲν χρησιμεύοντα ἀποκαλύψαι ὁ Θεὸς καὶ φανερώσει καὶ χρίσει αὐτὸν τὸ ἔλαιον εἰς τὰ τέλη τῶν ἡμερῶν. Ὅς ἔστιν ἠλειμμένος ζωὴν γαστρὸς ἐλαίου ἁγίου αὐτοῦ. Ἀποκαλυφθήσεται δὲ οὕτω, φανήσεται ἀστὴρ ἡμέρα Γ΄ μέσον τῆς Πόλεως ἕως ἀγορᾶς, καὶ ὤρα Γ΄ ἐν τῷ ἰδρύματι τῷ Θεανδρικῷ τῆς Πανάγνου Μητρὸς τοῦ Ὑψίστου, ὁ φανεῖς γὰρ ἀστὴρ οὐκ ἢν ἐκ τῶν πλανητῶν, ἀλλ' ὃς ἐφάνη εἰς τὴν γέννησιν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καὶ κῆρυξ τρανὸς ἐν ταῖς τρισὶν ἡμέραις καὶ νυξίν, ἀνακαλῶν καὶ ἀποκαλύπτων τὸν ἐλπιζόμενον, τότε, ὁ δῆμος ὁρῶν καὶ ἀκούων τὴν τοῦ κηρύγματος βροντώδη φωνήν, ἐκπλαγήσεται, καὶ ἐξεστηκότες ἅμα τῇ χαρὰ καὶ τῷ φόβῳ, βοήσουσιν, ἁγνοῦντες τὸν ἐλπιζόμενον, τότε ὀρώντων πάντων καὶ τὸ Κύριε ἐλέησον θερμῶς καὶ ἐκτενῶς βοώντων, στενάζοντες καὶ δάκρυα χύσαντες διὰ τὴν ἐπιπεσοῦσαν αὐτοῖς θλῖψιν, παρακολουθήσονται τὸ θεῖον καὶ εὐμενὴς προσδέξεται τὴν δέησιν αὐτῶν, καὶ ἰλέω ὄμματι ἐπιβλέψει ἐπὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν, καὶ διὰ τοὺς ἀποκαλυφθέντας τότε ἐκλεκτοὺς γνωσθήσεται ὁ ἐκλεκτός. Ὀραθήσεται γὰρ ἐν τῷ οὐρανῷ νεφῶδες στερέωμα λαμπρότερον τοῦ ἡλίου, ἔχον μέγεθος ὡς ἅλωνος ἐαρινῆς ἀλοώντων βόων ἕξ, ἔσωθεν κρεμασθήσεται Σταυρός, εὐωνύμου δὲ τοῦ Σταυροῦ τοῦ πορφυροῦ ἐκτεταμένου τόξον, οἶον ἔθετο τοῖς πατράσιν ἠμῶν εἰς διαθήκην αἰώνιον, ἀγνοούντων δὲ πάντων, ἀνακληθήσεται τὸ τόξον διὰ τοῦ νοτίου μέρους, ὃ ἔσται ἐκτελούμενον ἐν τῷ κλίμακι τοῦ Οὐρανοῦ, καὶ πληρωθήσεται τὸ πέρας ἕως τῆς σκηνῆς ἀναδειχθήσεται τὴ θέσει τῆς καλιᾶς τοῦ ἀληθινοῦ βασιλέως, τότε οἱ λαοὶ ἰδόντες δοξάσουσι αὐτὸν τὸν Θεὸν τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς καὶ δρομαίως σπεύσουσιν ἐπὶ τὸ ἄκρον τοῦ τόξου, καὶ λαβόντες τὸν πολύτιμον καὶ γηραιὸν Ἄνακτα μετὰ λαμπάδων καὶ βαΐων, φέρουσιν Αὐτὸν ἐν τὴ Μεγάλη Σιῶν, καὶ ὁ κῆρυξ βροντώδη τὴ φωνὴ καὶ μὴ φαινομένη ἀπὸ τοῦ Οὐρανοῦ πρὸς τὸν λαὸν εἴπῃ. Ἀ ρ ε σ τ ό ν ὑ μ ῖ ν ἐ σ τ ι ν ο ὔ τ ο ς ; Τότε λήψεται πάντας φόβος καὶ τρόμος καὶ ἔκστασις καὶ μετὰ δακρύων τᾶς χεῖρας εἰς τὸν οὐρανὸν ἄραντες εἴπωσι, ναί, Κύριε, ὅτι Σὺ αὐτὸν ἔδωκας ἠμὶν ἀ ρ ε σ τ ό ς ἠμίν ἐστι, καὶ προσκυνήσαντες μέλπεσιν αὐτὸν ἄξουσιν ἐν τῇ μεγάλη Σιὼν προσευξόμενον, καὶ ἀναβιβάσαντες αὐτὸν ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου, καλέσουσιν αὐτὸν Βασιλέα εἴτα ἀλλοιωθήσονται τὰ σημεῖα, καὶ ὁδηγήσουσιν αὐτὸν δυὸ Ἄγγελοι ἐν ὁμοιότητι ἀνδρῶν λευκοφόρων εὐνούχων καὶ εἰς τὰ ὦτα αὐτοῦ λαλήσουσιν ἃ μέλλει πράτειν. Οἱ δ' ἐπ' αὐτῶ θελήσαντες ἐπιβάλειν τᾶς χεῖρας, καὶ οὔτε ἐπιβλέποντες τὰ σημεῖα, εἴπωσιν ἐν αὐτοῖς, οἰκείαις σειραῖς σφιγγόμενοι τῶν ἁμαρτιῶν καὶ παρανομιῶν αὐτῶν τῶν τότε ἐνδόξων καὶ ὀνομαστῶν, πολλοὶ δὲ ἀποδράσουν εἰς τοὺς ἀγκώδεις τόπους καὶ στραγγαλιώδεις τῆς οἰκουμένης, καὶ πάντες δοξάσουσι τὸν Θεὸν καὶ ἠρεμήσουν.
Πηγές:
fwnitwnpaterwn.blogspot.com (κείμενο και σχολιασμός)
crashonline.gr (μετάφραση)
drachmoula.com (ελεύθερη μετάφραση)
didaxes-agion.blogspot.com (άλλη εκδοχή του κειμένου)
dionios.blogspot.com (κριτική)
